KONUSU: Siliistre bugünkü Bulgaristan’da Tuna ırmağının kıyısında, bir kenttir. 1388 yılında Türkler tarafından fethedilen Silistre, 1853-1856 Kırım Savaşı sırasında çok kalabalık bir Rus ordusu tarafından kuÅŸatılmış, Musa Hulusi PaÅŸa kumandanlığındaki Türk kuvvetleri kırk gün boyunca, kaleyi kahramanca savu­nurlar.
Kitapta, asıl verilmek istenen Vatan Sevgisi’dir. Bunun ya­nında, Silistre KalesÄ°’ne yardıma koÅŸan gönüllüler ve bunlardan Ä°slam Bey ile Zekiye’nÄ°n aÅŸkı da anlatılmaktadır.

Kısa Özeti

İslam Bey, gönüllü olarak orduya gideceğinden dolayı uzaktan sevmekte olduğu Zekiye ile vedalaşmak üzere onun odasına girer. Zekiye’ye, kendisi hakkında beslediği sevgiyi anlatır. Kız da ona karşı kayıtsız olmadığı gibi, onun arkasından o da erkek elbisesi giyerek gönüllüler takımına karışır, Silistre’ye kadar gider. Silistre’de kuşatma altında kalırlar. Bu arada İslam Bey yaralanır, ona, Âdem ismini almış olan Zekiye bakar. Yaralı olduğu halde İslam, yanında Abdullah Çavuş ve Zekiye ile düşman cephanesini ateşlemek üzere giderler. Dönüşlerinde düşman kuşatmayı kaldırıp çekilmiş vaziyette bulurlar. Kumandan Sıtkı Bey de. Zekiye’nin vaktiyle bir namus meselesinde itaatsizlik ettiği için keçe külah edilmiş olduğundan asıl adı olan Ahmet’i değiştirip Sıtkı’yı kullanarak yeniden askerlikte rütbesi kazanmış olan babası çıkar. İslam ile Zekiye’nin düğünleri kazanılan savaşın mutluluğuyla birlikte yapılır.

GENİŞ ÖZETİ:

Birinci Perde:

Zekiye, odasında uzanmış kendi kendine Ä°slam Bey’e olan aÅŸkını anlatmaktadır. Ä°slam Bey ise, bu sırada, veda etmek için Zekiye’nÄ°n penceresi etrafında dolanmaktadır. Sesi duyunca, kendisini gösterir. Zekiye utanmıştır.
Ä°slam Bey, Silistre’ye yardıma giden gönüllülerden olmaya kararlıdır. Bunu Zekiye’ye söyleyince, sevgisi çok büyük olan Zekiye’nÄ°n, haliyle üzüntüsü de büyük olmuÅŸtur. Bu yüzden Ä°s­lam Bey’i bu kararından vazgeçirmeye çalışır. Ä°slam Bey ise ataları arasında tam kırk iki ÅŸehit bulunduÄŸunu, bu kadar ÅŸehidi olan bir ailenin ferdine kaçmanın yakışmayacağını belirtir.
Zekiye ise kardeÅŸini ÅŸehit vermiÅŸ, yıllar önce cepheye giten babasından ise yıllardır bir haber alamamıştır.. Åžimdi de hayatta tek sevdiÄŸi Ä°nsandan ayrılmak, ona kat be kat zor gelmektedir. Yine de, onu sevgi ile uÄŸurlar. Ä°slam Bey, “YaÅŸasın vatan !” diyerek Zekiye’nÄ°n yanından ayrılır.
Ä°slam Bey, Zekiye’nÄ°n yanından çıktıktan sonra, dışarıda kendisini bekleyen gönüllülerin yanına gelir ve “Beni seven peÅŸim­den gelsin” diyerek yola düşer.
Biraz sonra Zekiye de erkek kılığına girer ve Ä°slam Bey’in git­tiÄŸi yoldan takip eder.

Ä°kinci Perde:

Gönüllüler, Silistre Kalesi’ndedirler. Zekiye de içlerindedir. Miralay Sıtkı Bey, ölüm ve kalım günlerinin sayılı olduÄŸunu, isteyenin gidebileceÄŸini söyleyince, gönüllülerden birisi “madem gidecektik de buraya neden geldik” diyerek bütün arkadaÅŸları adına kararlılıklarını vurgular. Zekiye’yı çocuk diye göndermek isterler­se de, ısrarlı turumu sayesinde vazgeçerler…
Çatışma bütün ÅŸiddetiyle baÅŸlar. Ä°slam Bey yaralanmıştır. Zekiye onu tanıdığı için hemen yanına koÅŸar, Ä°slam Bey Zeki­ye’nÄ°n kollarında bayılır.
Zekiye, tedavisi için yanında revire gider,
Miralay Rüstem Bey ile Sıdkı Bey ise gelmişten geçmişten derin bir sohbete dalarlar.

Üçüncü Perde:

Ä°slam Bey, hasta yatağında devamlı sayıklamakta, Zekiye ümit ve endiÅŸe ile başında beklemektedir. Günler sonra gözlerini açtığında Zekiye’yi görünce, ÅŸaşırır. Zekiye kendisini saklamaya Çalışsa da fazla direnemez ve iki sevgili konuÅŸmaya baÅŸlarlar.
Düşman ise hedefine adım adım yaklaÅŸmaktadır. Kaleyi ele \ geçirmesi an meselesidir. Tek çare olarak, kaleden çıkıp düşman cephaneliÄŸini ateÅŸlemek gözükmektedir. Bu iÅŸ için Ä°slam Bey yara­lı hali ile Öne çıkar. Ä°kinci öne çıkan kiÅŸi ise Zekiye’dir. Yanlarına bir de Abdullah ÇavuÅŸ’u katarlar. Sıdkı Bey Zekiye’ye çok dikkatli bakar ve “OÄŸlum mezarda yatıyor” der. Zekiye’yi oÄŸluna çok benzetmiÅŸtir.

Dördüncü Perde:

Aradan günler geçmiÅŸ, düşman toparlanmaya baÅŸlamıştır. Sıdkı Bey, çocukları düşman içine gönderdiÄŸine bin kere piÅŸman olmuÅŸ vaziyette dolanıp durmaktadır. Nihayet, Abdullah ÇavuÅŸ görünür ve olanları anlatır. Anlattıklarından, Ä°slam Bey’in büyük bir kahramanlık ve fedakârlık örneÄŸi göstererek düşmana büyük kayıp verdiÄŸi anlaşılmaktadır. Bu konuÅŸma sürerken, Ä°slam Bey, kelinde kırık kılıcı ile çıkagelir, tabii Zekiye de arkasından.

Sıdkı Bey coÅŸku ile Ä°slam Bey’i “evladım” diyerek kucaklayıp alnından öper. Ä°slam Bey de onun ellerinden. Sonra Sıdkı Bey, çocuÄŸun nerede olduÄŸunu sorar. Ä°slam Bey, Sıdkı Bey’e bütün olup biteni anlatır. Sıdkı Bey kızı yanına getirmesini söyler. Sıdkı Bey, Zekiye’ye sorduÄŸu suallere aldığı cevaplardan kendi öz kızı olduÄŸunu; Zekiye de yüzündeki duruÅŸun aynı ninesi ve abisinin yüzündeki duruÅŸ olduÄŸunu görerek, Sıdkı Bey’Ä°n öz babası oldu­ğunu anlar. Baba kız kucaklaşırlar. Sevinçlerine diyecek yoktur.
Bu esnada, Abdullah ÇavuÅŸ eratın önüne düşmüş, onları “ArÅŸ YiÄŸitler Vatan Ä°mdadına” marşını söyleterek yürütmektedir. Sıdkı Bey’in önüne gelince dururlar. Sıdkı Bey erat önünde ÅŸu tarihi konuÅŸmayı yapar:
“Arslanlanml Doksan gündür çekmediÄŸiniz belâ, görmediÄŸiniz ce­fâ kalmadı. Osmanlıların namusunu göklere çıkardınız. Vatan sizden hoÅŸnuttur. ..Vatanımızın faydasını koruduk, yine de koruruz. Her za­man koruruz. Biz her zaman bu yolda ölmeye hazırırz. YaÅŸasın vatan! YaÅŸasın Osmanlılar!”
Askerler de hep bir ağızdan: “YaÅŸasın vatan! YaÅŸasın Osmanlı­lar!” dîye haykırır ve perde kapanır.

Facebook "Ogretmen" Sayfamizi Begenin

Etiketler: