Sözcük, kendi başına anlam taşıyan ya da cümlede görevi olan ses parçasıdır.

“Roman ve öykü olay anlatan türlerdir.” cümlesinde “ve” sözcüğü anlam taşımayan, bağlama görevi olan bir sözcüktür. Diğer sözcüklerin ise, kendi başlarına bir anlamları vardır.

Sözcükler, ağzın bir ya da birkaç hareketiyle söylenir.

♦ Ro-man ve öy-kü

Heceler bir ya da birkaç sesten oluşur. Seslen yazıya geçirirken harfleri kullanırız. Harflerin durumuna göre altı çeşit hecemiz vardır:

** 1 ünlüden oluşan: o-kul

*” 1 ünlü 1 ünsüzden oluşan: öy-kü

*” 1 ünsüz 1 ünlüden oluşan: ro-man

** 1 ünsüz 1 ünlü 1 ünsüzden : o-jay

“*” 1 ünlü 2 ünsüzden oluşan: üst-te

** 1 ünsüz 1 ünlü 2 ünsüzden : Türk-çe

Heceyi oluşturan sesler, bazı durumlarda kendinden Önceki ya da sonraki heceye geçebilir. Sözcük içinde ünlüyle başlayan heceler kendinden önceki hecenin ünsüzünü çeker:

♦ hanım- eli -> ha-nı-me-lî

♦ sırt- ın-> sır-tın

♦ gönül-üm -> gön-(ü)lüm

Satır sonuna sığmayan sözcüklerin yazımında da bu kurala dikkat edilir:

oku-

lum

asla-
nağzı

Satır sonunda ayrıca şu iki kurala da uymak gerekir.

a. Satır sonunda tek sesli harf bırakılmaz.

o-

kulum (yanlış)

oku-

lum (doğru)

b. Satır sonunda kesme işareti varsa hece çizgisi {kısa çizgi) kullanılmaz.

Ankara’-

dan (yanlış)

Ankara’

dan (doğru)